scroll down

Θεραπεία στην πισίνα – Ευεξία

Θεραπεία σε πισίνες εργονομικές, κατάλληλες για άτομα με κινητικά προβλήματα με διαφορετικό βάθος νερού, εξοπλισμένες με δίζυγα βάδιση, δίζυγα βάδισης, πολύζυγο και κατάλληλο εξοπλισμό για ασκήσεις σύμφωνα με τις ανάγκες του κάθε ασθενή.

12 διαφορετικές θέσεις εργασίας έτσι ώστε ασθενής και θεραπευτής να δουλέψουν από κοινού με σκοπό την εκπαίδευση της βάδισης, την εκπαίδευση της ισορροπίας, την ελάττωση της σπαστικότητας, την επανεκπαίδευση των κινήσεων, την ενδυνάμωση των μυών και την αύξηση του εύρους κίνησης των αρθρώσεων. Ένα ολοκληρωμένο δηλαδή πρόγραμμα θεραπείας. Αυτό είναι οι θεραπευτικές πισίνες της Ευεξίας.

Η υδροθεραπεία ή όπως αλλιώς ονομάζεται η θεραπεία στην πισίνα αναφέρεται στην εφαρμογή του νερού ως θεραπευτικό μέσο.

Η ευεργετική δράση του νερού στην αποκατάσταση είναι γνωστή από τον πατέρα της ιατρικής Ιπποκράτη. Ο οποίος αιώνες πριν, χρησιμοποιούσε το βύθισμα σε ζεστό ή κρύο νερό για την θεραπεία διαφόρων παθήσεων όπως μυϊκών σπασμών, παραλύσεων και ρευματισμών. Σήμερα τα κέντρα αποκατάστασης χρησιμοποιούν το νερό ως μέσο αποκατάστασης με διάφορες υδροθεραπευτικές μεθόδους όπως κινησιοθεραπεία σε θεραπευτικές πισίνες. Επίσης σε εξειδικευμένα κέντρα υδροθεραπείας και αποκατάστασης εφαρμόζονται και υδροηλεκτρικά λουτρά. Ακόμη, υπάρχουν και ειδικές τεχνικές υδροθεραπείας. Η θεραπευτική δράση του νερού βασίζεται στις αρχές και τις ιδιότητες του.

Σύμφωνα με την αρχή του Αρχιμήδη, όταν ένα σώμα είναι πλήρως ή μερικώς βυθισμένο σε νερό σε ηρεμία, υφίσταται ανοδική ώθηση ίση με το βάρος του νερού που εκτοπίζεται. Αυτή η ανοδική πίεση ονομάζεται άνωση. Με την βοήθεια της άνωσης οι κινήσεις των άνω και κάτω άκρων καθώς και της σπονδυλικής στήλης γίνονται πιο εύκολα και ελεύθερα γιατί δεν υπάρχει φόρτιση στις αρθρώσεις προάγοντας και διατηρώντας έτσι την μυοσκελετική λειτουργία σε παθήσεις που η φόρτιση δεν επιτρέπεται ή δεν είναι δυνατή. Κατά το βύθισμα ενός ασθενούς το ποσό του βάρους του σώματος που υποστηρίζεται από τα κάτω άκρα είναι ανάλογο του βάθους του νερού. Έτσι όταν ένας ασθενής έχει βυθιστεί μέχρι το ύψος της λεκάνης το βάρος που υποστηρίζεται από τα άκρα αντιστοιχεί στο 50% του κανονικού βάρους του ατόμου. Ενώ όταν ένας ασθενής βυθίζεται μέχρι τον θώρακα και τον αυχένα το βάρος που υποστηρίζεται είναι 30% και 10% του κανονικού βάρους αντίστοιχα.